Κατερίνα Αγγελίτσα – Zougla

Kατερίνα πότε συνάντησες για πρώτη φορά τη Σίλβια Πλαθ;

Για πρώτη φορά τη συνάντησα στο μάθημα της διδακτικής της λογοτεχνίας, στο Παιδαγωγικό Tμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης που φοιτούσα, πολύ πριν ασχοληθώ με την υποκριτική, μέσα από το ποιήμά της «Daddy».

Ποιος στίχος της σε γοητεύει κάθε φορά περισσότερο;

Ω πολύ δύσκολο να διαλέξω. Είναι πολλοί. Θα αναφέρω ένα μικρό απόσπασμα από το ποίημα «Φτελιά».

Με κατοικεί μια κραυγή. Τη νύχτα φτερουγίζει
γυρεύοντας, με τα νύχια της, κάτι να αγαπήσει.

Πότε και γιατί έγραψες το κείμενο;

Το κείμενο το έγραψα κατά τη δύσκολη περίοδο της πανδημίας. Βίωσα μια προσωπικά πολύ σκοτεινή περίοδο και η εκ νέου επαφή μου με το έργο της Πλαθ, γέννησε την ανάγκη να γράψω αυτό τον μονόλογο. Η διαδικασία λειτουργούσε ανακουφιστικά.

Κρύβουμε όλες μέσα μας μια Σίλβια Πλαθ;

Σίγουρα! Κατά τη γνώμη μου είναι εξαιρετικά επίκαιρο και διαχρονικό το έργο της. Πιστεύω πως οποιαδήποτε γυναίκα πιάσει στα χέρια της γραπτά της Πλαθ, δεν υπάρχει περίπτωση να μη νιώσει έστω με κάποια από αυτά, πως δίνει φωνή και λέξεις σε συναισθήματα ή εμπειρίες της που δε μπορούσε να εκφράσει ή προσδιορίσει.

Θα μας αποκαλύψεις αν η μετεμψύχωση βάζει το κεφάλι της στον φούρνο;

Ναι είναι κάτι που γενικά το συνηθίζει! Ο φούρνος βέβαια είναι σβηστός όπως λέει κι η ίδια. Τώρα αν τελικά αποφασίσει να τον ανοίξει και τι θα γίνει μετά, θα χρειαστεί να έρθετε ή Τετάρτη ή Πέμπτη στο ΠΛΥΦΑ για να το μάθετε!

Πες μια φράση από το έργο που σ εκφράζει απόλυτα αυτόν τον καιρό;

Αυτές που μου έρχονται πρώτες στο μυαλό περιέχουν κάποιες λέξεις που ίσως δεν είναι «πρέπον» να αναφέρω αυτή την ώρα. Θα πω λοιπόν την αμέσως επόμενη: «Είμαι η μετεμψύχωση της Σύλβια Πλαθ. Γιατί; Γιατί έτσι θέλω».